Schetsen, deel 8

2i4    Vet    sauszeil.

Axminster met de bloeiende chrysantemums, had ’m ’n ouwe krant gegeven. Want stukkies nagels op ’t tapijt zou godsjammer zijn en als meneer Hasselaar ’t zag most-ie ook wel rare dingen van ’r properheid denken. Pa haalde z’n nagels uit, keek gejaagd de straat af. ’t Was nou héüsch vijf uur, geen seconde vroeger. En de afspraak was geweest vijf prèciès.

„Heb je ’m wel goed ’t huisnummer opgegeven?,” vroeg moe, die van ’r fauteuil — je zakte ’r in weg van lekkerheid! — naar de kalfsborst dribbelde, de kalfsborst die met lepeltjes saus begoten most worden, wou-die niet dróóg-an-de-randen op tafel kommen.

Pa gemelijkte z’n schouders. Wat vrouwen ’n nonsens konden vragen!

Sophie die nog eens voor den spiegel van ’t buffet ’n heete breinaald door ’r haarponey gehaald had, werd nou oók wat nerveus, ging van den eenen stoel op den andren zitten, strikte Zus d’r lintje eens over, verzette de twee flesschen wijn, speelde met de gor-dijnballetjes.

De klok tikte. Moe goot lepeltjes saus. De klok tikte.

Toen eindelijk werd er gebeld, vloog moe de trap af.

De traptreden joelden ’r vroolijk achterna. Maar toen ze terug liep, leken ze zeurig tedrensen. Hasselaar van Haak & Co. uit Helmond was ’t niét. Wel ’n briefje privé voor pa.

Voor ’t raam scheurde-die de envelop, las en z’n vuist balde om ’t angstig papier.