Schetsen, deel 8

Vet sauszeü.    213

zout wou leggen — dan kon ’t ’n snoezig daggie worden, zei Sophie, en as ze getrouwd was, dan kon ze moe licht is wat toestoppen om de kast en ’t buffet en ’t Axminster tapijt en de twee fauteuils gauwer af te betalen. Toen zoende moe Sophie nog is en zoende Sophie pa en bleven ze in verteederde nachtstem-veel langer dan gewoonlijk op.

„Ziezoo,” zei moe, die ’t kalkwit van de trap geveegd had: „nou mag-die komme.”

„Asjeblief!,” zei Sophie en ’r oogen stonden gróót van kamergenoegen. Keurig als ’t boeltje was! Niemand van de kennissen kon ’r an ruiken. Voorzichtig tipte ze over ’t hel-kleurig Axminster, stapte ’ns naar ’t raam en ’ns naar de deur, blij de nieuwigheid van alle kanten bekijkend.

Pa had de deur van de achterkamer opengezet. ’t Leek wel ’n suite. En ’t prettig gezicht op de frisch gedekte tafel met twéé flesschen wijn, ’n flesschie stout, ’n schaal met de meloen en de aalbessen. En de nieuwe tien-cents messen van Herder met ’n hartje. En de ongewone geur van ’n kalfsborst omdat de slager geen lenden meer had. En ’t ruikertje veldbloemen op tafel en Wim en Zus die ’r zoo lekker uitzagen in d’r zondagsche kleeren en die vanmorgen met al de drukte tóch nog in de waschkuip geweest waren, want helder van boven en vies van onderen was geen feest, zei moeder.

Pa zat nu in den stoel voor ’t raam z’n nagels uit te halen. Moe die ’t zonde vond voor ’t prachtig