Schetsen, deel 8

Vet sauszeü.    211

heeft u er bezwaar tegen dat ’k morgen bij u op bezoek kom?” — „Als mijn dóchter ’r niets tegen heeft, heb ik ^?r ook niets tegen,” had pa weer gezegd. Toen-ie dat allemaal vertelde, bij de avondboterham, had moe Sophie gezoend, gezoend met tranen in ’r oogen — want liève God, ’t was ’n uitkomst, ’t was haast ongelooflijk dat zóó’n man met zóó’n nette betrekking om haar dochter die geen cent meebracht, kwam! — had Sophie pa op z’n stoppelwangen gezoend, was pa van louter vaderlijke overstelptheid ’n kwartier niet kregelig, niét opvliegend geweest. Na de boterham was ’téven mis geworden. Want moe had na *r tranen, ’n meubeltjes-•snaar angeroerd, die ze deksels goed begrepen en voelden, ’n snaar die pa natuurlijk obstinaat maakte en ontstemde.

„Piet,” betoogde moe: „je heb ’m wel gezegd om om vijf uur hier te kommen en ’k vind ’t best dat-ie dan voor de gezelligheid blijft éten en ’t éérste avondje bij Sophie doorbrengt — maar kan je ’n man die zooals je zelf zegt ’n dikke drieduizend gulden verdient hier ontvangen?”

„Wat klets je!”, stoof pa op.

„____ ’t    Zeil is zoo versleten, Piet — en de kamer

ziet ’r zoo sjofel uit, Piet.... zou je niet denken, Piet, dat ”

„Ik denk niks /”, zei pa korzelig: „hij komt om Sophie, niet om óns” —

„Dat wéten we wel, pa,” zei Sophie glimlachend: „maar moe het niet héélemaal ongelijk”....

Pa keek grimmig de kamer rond. Jaren én jaren