Schetsen, deel 8

2io    Vet    sauszeil.

zoog op z’n ontvelde duim, moe en Sophie liepen achteruit om te zien hóé die ’t déé.

„Beeldig, pa,” zei Sophie, nerveus-blij.

„O, o, wat vùlt-ie de kamer,” glansde moe.

Toen kwam ’t Axminster-tapijt dat door moe, Wim en Zus werd uitgerold en gladgestampt — toen de fauteuils — toen ’t buffet en nog terwijl de knecht met ’n doek de meubelen bewreef, uitten ze d’r bewondering.

„Schattig,” zei Sophie: „je herkent de kamer haast niet”...

„Ja, ’t is wel nétjes — je zou haast zeggen té netjes,” meende moe, verliefd de nieuwe meublen bekijkend en pluisjes plukkend van ’t tapijt.

Pa grabbelde in z’n beurs voor ’n fooi....

’t Was meèr dan *n simpele gebeurtenis, meèr dan ’n kast én ’n buffet én ’n tapijt én fauteuils, ’t Eerste bedrijf van ’n blijspel kón niet lustiger werken, ’s Avonds, tién uur, was pa thuisgekomen met de verheugenis, met ’t onverwachte, met ’t schokkend nieuws uit de wolken : Meneer Hasselaar, de reiziger van Haak & Co. uit Helmond, had zich gedeclareerd. „Meneer Berkel, had-ie gezegd: „heeft u iets tegen’n verkeering van mij met uw dochter Sophie?—” „Kent u mijn dochter dan?”, had pa gevraagd — precies zóó had-ie ’t moe en Sophie oververteld — „’k Heb uw dochter maar *n paar maal ontmoet,” had Hasselaar van de firma Haak & Co. uit Helmond geantwoord: „eénsop ’n bal-masqué en eens toen ze met u wandelde —