Schetsen, deel 8

Vet sauszeii.    209

„Da’s vèrvloèkt!,” snauwde pa nog eens. ’t Zweet perrelde op z’n voorhoofd en z’n duim die-die geklemd had, en rood zag van ontvelling, stak gemeen.

„As je ’m omdraait, pa,” waagde Sophie te advi-

seeren: „dan stoot de richel zoo niet ”

„Niémand vraagt je raad,” zei pa vlammend en desperaat z’n duim bezuigend, bang voor bloedver-g i f t i g i n g, begon-ie uit te varen:

„ ,.. .En waarom heb jij geen hijschblok bij je? Wie heit jou gezegd dat-ie de trap zou opgaan?Laat maar weer zakken. Ja, laat maar weer zakken!” Goedig dompte de kast en de wanhoop des tegen-spoeds dee ze benauwd kijken.

„Al was ’r ’n hijschblok geweest,” klaagde moe: „dan hadden we toch ’n herrie van de andere wereld gehad met ’t raam en de gordijnen . ...”

„In ellek geval kenne we ’t is andersom probeere,” zei de knecht, z’n snuit met ’n rooden zakdoek wrijvend: „de moeite is niet zoo groot.”

„Pa, u laat uw zakdoek vallen,” riep Zus gedienstig. „Ruk uit! Blijf in de achterkamer!” gebood pa overspannen.

De kast draaide. Met de pooten omhoog stak-ie nog eens in ’t traphol. Van de muren sneeuwde de kalk, en trapsplinters piekten kwaadaardig.

„Hup! Afhouen!” —, schreeuwde de knecht.

„Hij dóét ’t!” zei moe verlegen.

„Gelukkig!” zuchtte Sophie, zelf ’r handen an de pooten slaand.

Met z’n vieren droegen ze ’m naar den hoek. Pa