Schetsen, deel 8

208    Vet    sauszeil.

de kast komen en daar ’t buffet en daar de twee fauteuils, ongerekend Axminster tapijt met z’n gefon-kel van felle chrysantemums.

Pa sjouwde op de trap.

„Afhouen, meneer,” zei de knecht. En in ’t schemer-trapdonker klonk ’t gestommel van ’t zware ding dat langs de kalkmuren schoof.

Moe en Sophie kwamen er nieuwsgierig bij en niet zoo gauw hoorden Wim en Zus dat er gesjouwd werd of ze lieten ’t blokspel, waarmee ze in de achterkamer zoet gehouen werden in den steek en koekeloerden mee over de trapleuning.

De kast zat dwars, stompte tegen ’n traptree.

„Wel vervloekt!,” driftigde pa: „net as ’k gedacht heb — hij gaat de trap niet op!”

„Meer zakken,” zei de knecht: „je mot geduld hebben, meneer — met drift krijg je ’t niet gedaan ”

Moe knipte angstig de oogen. Pa was den héélen dag zenuwachtig geweest. Ze wist hoe weinig ’r toe noodig was om ’m hèlsch te maken. Om ’n kleinigheid kon-ie opspelen. *s Middags an tafel smeet-ie bij de geringste tegenspraak borden stuk — hij was eenmaal zoo — *r viel niks an te veranderen — en nou de lamme kast die niet wóu, die tegen den muur ópwrong, terwijl je allemaal op heete kolen zat om b ij t ij d s den boel binnen te hebben.

Pa liet ’m zachtjes zakken en opnieuw zette de knecht aan. Nee. Je kreeg ’t niét gedaan.

„Dan zal die door ’t raam motte en ’k heb geen hijschblok bij me,” zei de knecht.