Schetsen, deel 8

Avondje mt.    205

was: alles dee-die met overleg en verstand — liep-ie ’n eindje de zaal in, de pilaar voorbij zonder om te kijkeii en toen heel gewoon, kwam-ie fixeerend terug, brutaal-fixeerend, arrogant-fïxeerend, zonder zich te geneeren de juffrouw-met-den-grijzen-hoed fixeerend. Toen, vlak bij ’r tafeltje, stond-ie stil, streek-ie ’n lucifer af, stak z’n sigaar op, blééf fixeeren.

„Nou?”, vroeg pa, knikkend van zekerheid.

„Nou?”, vroeg ma, nou-end asof ze ’n hééle zin sprak.

„Ze is ’t”...... zei Freddy.

„En wat héb ’k gezeid,” triomfeerde pa.

Maar ze liéten ’m triomfeeren, namen geen notitie van *m. Want nou ze ’t was, nou de grijze hoed en de haarwrong en ’t stukkie schouder van Marianne Prins waren, heüsch waren, liet ma ’rplombière in ’r schoot zakken en Roosje boog zijlings af en Freddy hurkte om meer te zien. Ma’s mond spande in aandacht, Roosje’s onderlip pruilde neer, Freddy loerde asof-ie door ’n kelderspleet ’n luguberen moord zag geschieden.

Toen dee pa ’n quasi-boodschap voorbij de pilaar, en toen die terug kwam zie-die: „ze drinkt sjokkola”, en toen pa zat moesten ma en Roosje even raar weg, liepen ze zachtjes terug, de monden geopend, de oogen in noeste contemplatie.

„Ze drinkt kwast,” zei ma, neerzakkend in de bulten.

„Ze drinkt geèn kwast — ze drinkt sjokkola,” zei pa — ja, hij liet zich kwast opdringen as-ie met z’n eigen oogen sjokkola had gezien.