Schetsen, deel 8

204    Avondje    uit.

bière-lekkerheden die door de verstoring melk-drabbig waren geworden.

„Wel ja, laten we zéggen dat ze ’t is,” plaagde Roosje. „As pa wat zei, dan kon je tot volgend jaar zeuren — dan woü-die gelijk...”

Net kwam Freddy, die de heele zaal had afgezocht.

„U is ook in ’n hoekie gaan zitten,* zei Roosjé’s galant, keurig gekleed met ’n fantasiekostuum dat 'm gegoten zat, ’n puntboord zóo hoog dat de nekhaartjes met ’t nekvel ’r als een bobbel op leien — en handschoenen die van propere nieuwheid glitnden.

„Pa strijdt dat ’t ’n lust is,* begon dadelijk Roosje.

Pa bolde z’n koonen, sloot z’n oogen. ’t Was ge-woon-weg om hélsch te worden. Toen zei-die langzaam, sekuur van z’n overtuiging.

„... Ja, laat hém nou is kijken. As hij née zegt, hou *k me mond! Om twintigduizend gulden! — Zit daar Marianne Prins achter de pilaar ja of nee ?”

„Hoe wou je dat zéggen van achter ’n pilaar?” redeneerde Freddy wijs: „’k zeg niet ja en ’k zeg niet nee. As ’k ja of nee zeg mot ’k ’r in dV gezicht gezien hebben”...

„Héél verstandig,” zei ma.

„Nou dan zal ’k ’r in d’r gezicht zien,” zei pa, z’n vest toeknoopend.

„Al zeg jij ’t duizend maal,” irriteerde ma, stroef de bank beleunend: „jou geloof ’k niet — Ga jij is kijken, Freddy”...

Bedaard stond de galant op — bedaard alsof-ie iemand in de vérte moest spreken — slim as de jongen