Schetsen, deel 8

Avondje uit.    203

„Ik zal Marianne Prins niet kennen!”, stoof pa op, geprikkeld door ’t verzet.

„En waarom zal jij ’r béter kennen as ik?” kibbelde ma, ’r plombière opnemend en opnieuw tipte ze verliefde hapjes.

„Pa hoe ken mén zoo strijjen,” lacherde Roosje, de juffouw-met-den-grijzen-hoed nog eens bespiedend: „Marianne Prins heit zwarte oogen...”

Pa wiegde z’n buikje van ergernis — z’n oogjens werden klein van verveling, alsof de mosselen heur schalen slaperig sloten — z’n stoppelwangen trilden opstandig.

„As dat Marianne Prins niét is,” zei-die grimmig redeneerend, elk woordje wikkend: „Dan zet ’k nóóit

meer ’n stap in de komedie *

Omdat-ie ’t zoo érnstig, zoo vol-overtuigd herhaalde, wrikte ma ’r dik-lijfje nóg eens uit de tafel- en bank-benardheid en diepbuigend óver de tafel, ’r hoofd in gapende rekking, mat ze de proporties van den grijzen hoed, de dikte van den haarwrong, de lengte van den profiel-neus — toen gewoon-verwoed op de bank smakkend, dat de leuning pièp zei, keek ze pa vernietigend aan, nam het plombière-glas, lepelde met dóódsche bedaardheid, lepelde nog ’ns, keek wéér vernietigend, zei:

„.... Jij ben mesjogge — knoop liever je ves dicht”____

„Laat mijn dan mesjogge wezen,* repliceerde pa: „maar ’t is Marianne Prins, zoo waar’k’t leven heb”...

„Nou, dan is *t Marianne Prins,* zei ma, veront-rustend-kalm en ’r lepeltje diepte kittig de plom-