Schetsen, deel 8

202    Avondje uit.

„Zié je dat dan niet,” zei-die z’n schouder wegtrekkend.

„Met die grijze hoed... .,* lijsde Roosje zangerig: „dat is ze niét pa...”

„Is ze dat niet!”, riep pa: „néé, ze is ’t niét!...” „Ach pa, hoe kom je d’r op!”, lachte Roosje: „nou da’s ook *n inbeelding van u! .. .”

„Om tienduizend gulden!”, wedde pa in het blinde. „Waar zie je’r dan?”, vroeg nou ma, ma die Marianne Prins aanbad, Marianne Prins die kulleretoer zong dat-je ⁹r koud van wier.

„’k Kan de pilaar toch niet omsmijte,” zei pa: „ze is ’t — of ’k zal geen gezond uur meer leven. .. .”

„Pa — hoe ken mén zich vloeken,” zei Roosje, ’r hapje Mélange snel ver-slikkend: „hoe ken mén zoo doordrijven ....”

„Laat mijn dan is zien,” zei ma, V deftigheid gansch-lijk vergetend. Langs pa z’n knieën wrong ze ’r dik-zijden japon, zóo gretig, dat ’t leege glas bijna kieperde en op ’t marmer blad steunend, doorboorden haar oog-gitten wat achter de pilaar was.

„Nou?”, vroeg pa, terugleunend om plaats te maken voor z’n vrouw’s lijvigheid.

„As dat Marianne Prins is — as ze dat is,” schou-der-kregelde ma, ’r zijden rok weromschurend: „...as ze dat is, laat ik me villen ...”

„Dan laat jij je villen,” hield pa obstinaat vol.

„’t Is nèt zoo min Marianne Prins as ik Frenkel-Bouwmeester ben,” zei ma, de zittingbulten bedeu-kend.