Schetsen, deel 8

Avondje uit.    201

om ’t gezichten-getrek van ma en Roosje, die net den àndren kant op keken, zei-die verheugd-geheimzinnig: „ze is ’t!...”

„Wie dan, pa?” —, vroeg Roosje, nou toch nieuwsgierig om pa z’n wètend-glimlachend gezicht.

„Marianne Prins,” zei pa, de pilaar beloerend.

„Marianne Prins,” zei ma, de plombière verrast neèrzettend....

Marianne Prins was 'n soubrette, ’n soubrette-met-talent, ’n allerliefste soubrette, die ze herhaaldelijk op ’t tooneel hadden gezien, gezien in de Vice-Admiraal, gezien in Der Bettelstudent, gezien in de véle operettes die in ’t seizoen waren gegaan. Als ze dan in de pauze in de stalles zaten, had pa ’t over Marianne Prins, had ma ’t over Marianne Prins, had Roosje ’t over Marianne Prins, had Freddy die met Roosje verloofd was, *t over Marianne Prins. „Wat ’n snoes van ’n soubrette,” zei dan ma,: „en wat heit ze die arria lief gezongen ....” „En wat zag ze d’r uit om te stelen,” zei Roosje — en pa, pa die ’n héél bedrijf lang z’n oogjens achter de binocle-glazen geplakt hield, pa zei doorgaans niks, omdat-ie wàt-ie te zeggen had, zàchiesan Freddy zei, die dan ook listig lachend knikte. Want Marianne Prins was ’n móóie meid op ’t tooneel, ’n beeld van ’n meid, ’n meid om te portretteeren.

En nou meende pà dat ze achter de pilaar zat, vlak bij — nou zouen ze ’r kunnen zien van tooneel àf...

Roosie stond op en over pa z’n schouder bukkend, keek ze brutaal.

„Is ’t die met de grijze hoed op, pa?”