Schetsen, deel 8

200    Avondje    uit.

heden van ma en Roosje, sloot-ie z’n oogjens, opende-die z’n oogjens, kwijnend en moe, asof-ie van de warmte bezwijmde, asof z’n oogjens traag bewegende mosselen waren, met mossel-wit dat sliepte en kruip-rig-verschool tusschen de mossel-schulpen.

Roosje, blozend meiske, met zwart haargekrul onder den witten hoed met gele, purperen, blauwe bloemen — met ’n rood lint om den hals en ’n paarse zomer-blouse, draaide ’r beweeglijk hoofdje van ’t buffet naar de Bakkel’s en in ’r roode oortjes glansden diamanten knopjes, échte knopjes met mat-blauwe spartel-straaltjes.

Kwamen de plombière, de Wiener Mélange en ’t glas licht.

Ma stutte op, hield de plombière ’n weinig omhoog en zorgvuldig strijkend, bewoog ze ’r lepel langs ’t glas om de afdruipende room te garen. Roosje piekte de Mélange, blies ’r langs, bette timiede ’r lippen. Pa zwolg z’n glas.

En de vree van ’t aimabel zitje, de vree van lepeltjes lekkers en slokjes koel bier, lei paisibele glimlachjes op hun gezichten.

Pa, afgekoeld, bijkomend, zei: „nou wor ’k ’n ander mensch” — en de Van Dam’s nou óók groetend, lachte die plots in verwondring.

„Kijk ’s achter die pilaar,” zei-die: „zie je niks?”

Ma, óver ’r plombière zoekend, ’n smeltend hapje in ï mond, keek, keek nóg eens.

„Achter die pilaar?”, herhaalde ze: „achter wèlleke pilaar?”

„Achter dié daar!”, knikte pa en ongeduldig wordend