Schetsen, deel 8

Avondje uit.    199

„Pa trek u niet zulke gezichte — de Bakkels kijke allemaal na ons!”...

„De Bakkel’s — de Bakkers,” begon pa driftig.

Het steeklig gekibbel werd door den kelner gestoord.

„Breng u mijn,” zei ma, pa korzlig negeerend: „breng u mijn ’n plombière.”

„En mijn ’n wiener-meelansch,” zei Roosje.

„En mijn ’n glas licht,” zei pa.

Weken ze even achteruit voor de vegende servet die ’t tafelblad bezwiepte, bleven ze ’n poosje vijandig-stil — pa omdat ze ’t ’m zoo lastig maakten — ma omdat pa voor schandaal zat met z’n open vest — Roosje omdat ze niks zag van de muziek, niks van de deur.

Toen knikte ma nog ’ns naar de zij van de Van Dam’s, d’r geel-mantel-lijfje gespannen van dèftigheid — d’r vleezig nekje straf-op, d’r oogen rond-gittend boven ’r massieve wangen. Ze was héélemaal massief, massief van hoofd, massief van borst en schouders, massief van heup. In ’t publiek werd ze massiever, statiger, zéker van ’r diamanten oorknoppen, ’r briljanten broche én ’r paphanden die op ’t marmerblad dauwdrup-flonkertjes hadden.

Pa niet zoo massief, pufte matte ademstootjes. Z’n kin bedruilde vettig z’n doorzweet boord — z’n ruige wenkbrauwen warden van ’t zakdoekgewrijf — z’n buikje met ’t zwarte overhemd hield de vestslippen in onrustigen cadans. Warm van ’t geflaneer voor de winkels — anders ging-ie ’n half uur léggen — warm van ’t stof op den weg — warm ook door dehaatlijk-