Schetsen, deel 8

iq8    Avondje    uit

„’t Is daar ’n zuigeling!”, gemelijkte pa, en dorstig as-ie was van de stof van den weg, klopte-die met z’n stok op tafel: „Anneme Jan!”...

„Miel, knoop je ves dicht —je zit voor schandaal!”, kibbelde ma zacht, ’r Dik lijfje met ’t hel-geel nieuw manteltje leunde in statige uit-zijn-bewustheid tegen de lederen bankleuning. Twee tafeltjes verder, had ze de familie Bakkel, meneer Bakkel, mevrouw Bakkel, de oudste dochter Bakkel en den oudsten zoon met-z’n-zeere-oogen, genadigjes, met groet van vrouw die wéét hóéveel de Bakkels wegen, beknikt. En schuins-over, de kwaadspreek-hoofdjes gespitst, de lippen in anmerking-gesputter tot ’n giftig relletje getuild, hokten de Van Dam’s — en wèrachtig Sjeanne lachte naar de zij van pa’s overhemden-wit.

Pa werd nijdig. De hééle weg over had ze ’m bevit, gezanikt over ’n lipje van z’n bottine, over z’n ongeschoren gezicht — asof-ie gisteremorgen niet was geschrapt — over ’n vlek op z’n jas — nou begon ’t overnieuws...

„Wat zit ’k voor schandaal?”, vroeg-ie nijdigjes: „’k zit zoo as ’k zit”...

„En je zit voor schandaal,” zei ma klemmender: „knoop je ves dicht!” ...

„Over wat maak-ie je de sappel?”, zei pa gemelijk omzittend: „hindert ’t jóu?”

„Ja ’t hindert mijn — de menschen lachen je uit” ...

„Laat ze lachen! Och! Kijk ik na ’n ander!”...

„Pa — ma heit gelijk — uw overhemp is vuil”...

„Wónder!” zei ma: „nieuw van vanmorgen! Ja, je pa kan ’n hemp schóón houen!”