Schetsen, deel 8

In de bulten der zitbank zakte ma’s zwaarlijvigheid, aan weerszij ’n vla van ledergezwollenheid builend.

„Puf — ’k zit,” blaiasde ze, ’r pappig handje als ’n waaier zwaaiend.

En mèt bewoog ’r bol lijfje, met de zitting meêdei-nend, nou Emile naast ’r plofte, en de bank-bedding van den schok onbestorven vleesch-lillingeri vibreerde.

„Pa schik ’n endje op,” zei Roosje die ’r bij wou.

„Nee, neem jij ’n stóél,” zei pa: „’r is ruimte genog” ...

„Je ziet hier niks, pa,” zèi Roosje, de hoofden afturend.

„Je ziet nèt zoo goed,” zei pa, en vermoeide adem-stootinkjes over z’n lip-vleezigheid loozend, knoopte-die de onderste vestknoopen los, de knoopen die z’n buikje hinderlijk prangden.

Roosje wrong den stoel naar ’m toe. D’r lip kribde. Als ’r niet zóóveel menschen in de buurt hadden gezeten, zou ze volgehouen hebben. Je zag niks waar ze zat — je zag niks van de muziek — niks van wie ’r binnenkwam.

„Freddy loopt ons zoo voorbij, pa,” zeurde ze nog.