Schetsen, deel 8

Pepsiko.    191

⁹t kalfskotelette-kluifje stapte zonder ’t zelfs te beruiken.

Vroeger was-ie zoo mollig geweest, zoo glanzig van haar, zoo lenig, zoo vroolijk, zoo kwispelstaartend, zoo dol op klontjes èn op de vrouw.

Vroeger had-ie zich nooit bezondigd an viezigheidjes op ’t Axminster-tapijt.

Vroeger sloeg-ie an als maar ’n traptree kraakte.

Vroeger was-ie ’n engel, ’n dot, ’n beest om te zóénen.

En nou! Je zou ’m niet herkennen. De ribbetjes zag je onder z’n grijsgeworden haar. Denk ’ns an grijs geworden, Z’n heldere oogjes leken natte krenten, z’n staart hing als ’n ouwe plumeau.

Zachjes trok juffrouw Aaltje aan ’t kettinkje.

Pepsiko sukkelde naast haar rokrand tot aan de trap waar-ie bedaard weigerde voort te gaan. Nee maar, alsof zij er aan dacht zooveel vermoeienis van ’m te vergen. Hondegeluidjes brabbelend nam zij hem in haar maagdelijke armen, droeg hem de treden af:

„ .... Zóo, m’n arrem schaapie .. . Watte-dan? ..; Zal-die niet wof-wof.... Nee, doe jij maar niete wof-wof... Zóó . .

Moederlijk liet ze ’m op ’t stoepje glijden en de lange witte haren van ’r mantille plukkend — de lieve haren die ze wel in.d’r medaljon zou willen dragen —stapte ze langzaam voort, telkens omkijkend of ze niet te snel ging voor zieken Pepsiko.

Zeurig, katterig, als ’n huiswaarts boemelend student, den kop omlaag, de ooren omlaag, den staart omlaag, sukkelde de hond achter Aaltje’s stootkant.

Zoo kropen zij over den straatweg, zonder avonturen.