Schetsen, deel 8

Kopje koffie.    189

Zij, druk wrijvend, praatte hardop:

Nou mot je weer is beweren dat je geen suiker

genog krijgt Meer as ’n lepel zit an de bodem....

Waar blijf je nou met je kouwe drukte? Wat?”....

Hij hield z’n mond. Jawel — dat kénde ze — éen van z’n manieren om je bloed an ’t koken te brengen.

____ As je maar weet dat ’r weinig meer mot

gebeuren of Jan doét wat-ie je vanmorrege zei Wil

je nou is met je eigen oogen zien dat je nog wel twéé koppies op zoö’n suikerbodem kan bijschenken”____

Nijdig-blij dat ze ’m nou is met bewijzen op z’n voorman kon zetten, liep ze op het raam toe, bleef halfwege steken om ’n rare gêne die in de zonnige kamer scheen gekomen.

„Vader!”

Hij bewoog niet.

„Nou mot je zellef is *

De adem knapte in haar keel — het besuikerde kopje trilde.

Toen, zonder één stap verder te doen, bleef ze sprakeloos, niet meer roepend, enkel angstig starend naar ’t lijkwit hoofd en de paars-grauwe handen.