Schetsen, deel 8

188    Kopje    koffie.

Door het heele heete kamertje broeide de zon, uitbundig van schijn, de wanden begloeiend, de dingen beglanzend.

Poes, met ’n zet, was weer op z’n schoot gesprongen zachtjes knorrend tot ’r kopje in vadzigheid boog.

Tegen vier uur kwam de dochter van ’r boodschappen terug.

Goddank dat-ie slièp. Anders kreeg je daalijk maar mot.

Stilletjes ruimde ze de tafel, begon de kopjes en schoteltjes te spoelen in *t keukentje naastan.

Bukkend over de poes nam ze *t nog volle kommetje dat de kribbige ouwe niet had willen drinken. Wat ’n koppigheid! Bah!

Nou zou ze zich is overtuigen ofschoon *t niet hoefde — ze kon ’r ’n eed op doen.

Rustig roerde ze ’t kopje, proefde de kouwe koffie.

Asjeblief. Om ziek van te worden zoo zoet. As die maar goed omgeroerd had. *n Heele suikerlaag lei op den bodem.

De kopjes omspoelend keek ze naar den lastpost, die Jan belette te trouwen en haar ’t werken op *n atelier onmogelijk maakte.

’n Geluk voor jonge menschen.

En as ze *m nou niet wékte kreeg ze wèer’n herrie van belang dat ze ’m den heelen middag liet slapen om van ’m af te zijn.

„Half vijf!,” riep ze uit het keukentje.

In de andere kamer sprong de poes op den grond.