Schetsen, deel 8

Kopje koffie.    187

De straat lag verlaten. Overal waren de gordijnen neer, alsof de huizen dooien hadden. De keien leken bekalkt, wittig in mekaar vervloeiend, de stoepranden verwaasden in de brandende zonpiassen.

Opgehitst, benauwd, knoopte hij de das rond z’n nek los, ademde zwaar.

Zacht riep-ie de poes.

En met ’t dier op z’n verlamde beenen, ’t hoofd moe achterover, begon-ie nog ’ns zeurig te overdenken van ’t kommetje koffie — van de kinderen — van gister de herrie over je-weet-wel — van — van — tot-ie gejaagder naar adem hapte. Hij stikte haast.

De zon scheen vinnig in het kamertje, op de tafel, op het vloerkleed, op het behang. De zon laaide krinke-lingen over den potkachel, den ketel, de koperen knoppen. De zon ketste woest tegen den wekker, den bal van de lamp. De zon gleed over het zeil, de stoelen, de ladenkast. De zon warmde en brandde, boorde driest in alle hoeken en gaten.

Z’n kaken bewogen in steunende benauwdheid. De armen had-ie gestrekt over de stoelleuningen, ’t hoofd keek de straat in, waar ’n wagen over de keien reutelde.

Toen poogde-die op te staan, vagelijk tastend.

De poes sprong van z’n schoot, kromde haar rug, rekte zich uit. Maar de onmachtige beenen verdroegen den lichaamslast niet. Bijna met een smak viel-ie in den stoel terug, het grijze hoofd als in slaap gebogen, de handen als in slaap, de oogen als in slaap.