Schetsen, deel 8

Kopje koffie.    i    85

z’n vlaagjes drift, z’n kregelig mokken over kleinigheidjes, z’n plotsling onzinnig opstuiven over ’n slecht geboterde boterham, ’n geluid dat ’m hinderde, ’n vlieg die ’m plaagde.

Dan — gedreven door het gedesequilibreerde van z’n gestel — keef-ie, zeurde-die, zei-ie alle venijnig-heidjes die ’m invielen, verstoorde-die de dagrust en de nachtstilte, beheerschte-ie het klamme, laagzolderige kamertje als een geraffineerde tyran.

Verstandige, taktvolle lieden zouden mogelijk geduld hebben — z’n zoon, ’n boekbinder, z’n dochter, ’n naaister, waren al jaren dat gedrens, dat onredelijk ruziemaken beu.

De laatste maanden vooral had ’t gespannen, telkens om nietsjes, om ’n gebroken pijp, ’n zoeten aardappel, ’n vergeten futiliteit — gespannen óók om ’t geval dat de zoon kennis an ’n meisje had en niet trouwen kon met ’n lammen vader op z’n dak.

D’r hoed in den haarwrong prikkend, zag de dochter ’m in z’n armstoel zitten, gebogen, norsch.

Z’n grijzige baard lei tegen z’n huisjas geplet, de magere handen hingen slap,

Nou toch wel met meelijden — ’t werd zéven jaar dat-ie geen trap af was geweest — begon ze wéér met ’m te spreken, maar ’t nijdig öpgluren van z’n oogen, recht op haar toe-bitsend in den spiegel, dee haar stem overslaan in den ouden snauwenden toon.

»Wil je ’n ander koppie, vader? Nou geef dan antwoord!”