Schetsen, deel 8

184    Kopje koffie.

„Enne tóch is V geen suiker genog in, nog geen hallef lepeltje,” zei de vader zonderling hardnekkig, maar ver-aarzelend in z’n drift: „en tóch laat Tc ’t staan ”

„Dan maar,” zei de dochter bot-af.

En in de gloeiende broeiing van ’t kamertje-op-’t-zuiden, dat als een gesloten oventje de brandende hette der luchtlooze straat inzoog, hitste ’t ruzie-gezwijg der drie menschen.

De zoon en de dochter aten.

De ouwe man keek naar de horren, omplast door het zonlicht dat langs de witte gordijntjes in stadige hij ging droop.

Het was langzaam drie-hoog ’n hel geworden, nou vader sinds zes jaar niet meer loopen kon.

Eerst hadden ze hem opgepast, verzorgd, vertroeteld voor zoover ze ’t financieel konden, had zij ⁹r naaihuis ’r an gegeven om ’m niet alleen te laten — vroeger verdienden ze alle drie — hadden ze geduldig verdragen z’n buien van kindsche prikkelbaarheid.

Maar je went an alles, an ziekte, ellende èn lamme beenen.

As-ie zat vergat je op den duur dat-ie stakkerig, hulpeloos was, zag je ’m gezond drinken, gezond eten, gezond bewegen.

En omdat-ie nooit over pijnen klaagde, z’n pijpje rookte, z’n krantje las, z’n opmerkinkjes maakte over wat in de straat gebeurde, kregen ze ten slotte alleen oog voor het met den dag verergerend humeur, voor