Schetsen, deel 8

Kopje koffie.    183

En nog in de na-rakettmg en siddering van kopjes en borden sloeg de schelle stem van de dochter, harder van schreeuw om den schrik van Jan’s drift.

„Je wor nog lastiger as ’n kind — ’t is niemeer met je uit te houen.”

Rukkig bewoog de ouwe man z’n elbogen over de leeren leuningen van den armstoel — grimmig wrikte het hoofd.

Effen zat-ie stil, niet wetend wat-ie ’t eerst zou zeggen, nou die zoo gruwelijk gelijk had en zoo gemeen wier gekoejeneerd — d’r was niét genog suiker in — as d’r genog in was zou-ie ’t proeve — zou-die niet méér vrage — Moste kindere ’n zieke vader suiker weigere? — Was ’t niet meer as hondsch____

Eindelijk was-ie over z’n heesche woede heen, kon-ie weer praten.

„.... En — en — ’k drink ze zoo niet... ’k Ben koffie met suiker gewoon... én én nou drink ’k ze héelémaal niet../

Z’n bevende, beenige hand duwde ’t kopje verder — de koffie spoot over den rand, over het bakje, langs de vensterbank.

„Je zou ,” dreigde de dochter.

Maar de zoon, öp van de eeuwige ruzies om niks, snee haar dreigement af.

Wéér dreunde z’n vuist op de tafel, weer grolde z’n stem tusschen de matte behangselwandjes.

„.... Lus je ’t niet — dan la je ’t maar. D’r komt ’n end an ons geduld. En as dat zoo doorgaat dan bestejen we je! Heb je verstaan!....”