Schetsen, deel 8

Nog eens roerden de bevende ouwe vingers, nog eens slurpten de mummel-lippen.

Maar dan met hernieuwde kwaadaardigheid, zette hij het kopje op de vensterbank.

„D’r is niét genog suiker in,” snauwde hij naar de tafelzij, waar de zoon driftig te broeien en de dochter snibbig te kijken zat.

En nou de ouwe man, met wien geen huis meer te houen viel, zóo drensend, zóo sarrend zeurde, terwijl zij ’r zélf twéé lepels in gedaan en hij ’t gezien had — nou die voor de derde of vierde maal as *n onmogelijke kribbebijter ruzie zocht — want dat was zoeken — nou kwamen ze beiden valsch-kwaadaardig los, vergetend z’n lamme beenen, vergetend z’n ziek gestel, alles vergetend in de heele middag-benauwd-heid van ’t kamertje-drie-hoog.

„Wou je nóg meer suiker,” gromde de zoon met driftig-lichtende oogen: „je heb toch twéé lepels gehad. Je most je oogen uit je hoofd schamen! Kommen we ’r met stelen an! ”

Zijn vuist bestompte de tafel.