Schetsen, deel 8

Lippen-spel.    179

— de gestrafte ondeugd schijnt meer en meer een legende te worden sinds we de romantiek ontgroeiden. Mijn directeur deed, wat des directeurs recht was : zorgen voor zijn Publiek en zorgen voor zijn Zaak die geen liefdadigheidsinstelling, noch een tehuis voor zieke clowns was. Hoe wou hij 't anders gedaan hebben ? Kunt ge u met normale verstandige rede voorstellen, dat vóór een bepaald nummer van ’n café-chantant, een bordje langs het gordijn wordt geschoven met eene fameuze grap als deze:

Aan het geëerd publiek !

In het volgend nummer kan de clown niet meer met het eindje sigaar werken, aangezien de dokter het hem om gezondheidsredenen verbood.

Uwe toegevendheid inroepend, Hoogachtend,

Enz.

Ge zoudt, welwillende dame of vrijzinnige heer uit het publiek — en terecht, daar gij voor uw geld ge zon de artisten vraagt — bij uzelf overwegen dat de directeur beter gedaan had den clown uit te betalen, hem gezondheid en goede reis te wenschen. Maar een directeur is geen voorzitter van Liefdadigheid naar Vermogen en de ónze hield zich verstandig als man van zaken, business is business, aan het contract, zoodat