Schetsen, deel 8

Lippen-spel.    175

lieden die (binnenskamers) de domheid begaan te protesteeren tegen het immoreele van een publiek dat voor zijn cènten aanschouwt hoe ’n individu voor één rijksdaalder per avond de meest geriskeerde, nuttelooze, doellooze toeren op ’t randje van den dood af, verricht. Deze lieden beweren op impertinente wijze dat men den tijd aan zijn grof, ontzenuwd of over-de-zenuwen-heen amusement herkent — ik schaar mij in deze aan de zijde der gezeten Burgerij — ik houd van koud-worden, kippevel, schrik-gilletjes, bravo-geschreeuw as-’t-haast-mis is, en tot mijn spijt heb ik slechts éénmaal een saltimbank van een trapéze zien smakken in het orkest — en dan nog had de kerel maar één gebroken been.

De oude breedsprakigheid heeft me verleid er dingen bij te sleepen, die ik gerust ongezegd had kunnen laten, daar mijne Moonlight-singers slechts zeer flauw prikkelden — geen moment de zaal van brave burgermenschen deden griezelen of angstig stuipen.

Zij kwamen op, man en vrouw, de man glimmend zwart, met vettig negerkroes en purperroode lippen — de vrouw in coquet clownspakje, hansop met zilverlubben en ’n krijtwit gezichtje met roode vegen over wangen en voorhoofd. Het contrasteerde heel aardig. Zij, vlug, lenig, grappig — hij stijf, zwart, dom. An z’n nek kon je zien, as-ie transpireerde, dat-ie geen echte nikker was, maar overigens ver-stond-ie 't kostelijk den negro-boy na te bootsen. Eerste speelden ze mandoline, dan bliezen ze op hout-