Schetsen, deel 8

Zwarte Jan van Hein,    167

„Hé!”, riepen wij.

Het onherkenbare op den bok bewoog niet — het paard, attenter, hief een weinig het hoofd. Het was een erbarmlijk afgejekkerd, afgereden, afgebeuld, afgetobd dier, bijna een ex-paard. De regenwind flapte de hoekjes der ouwe paardedeken tegen z’n ribben en knokkels. Z’n beenen leken aan het lichaam te hangen, futloos als losgewaaide zinken afvoerbuizen, ukkerig gebogen alsof ze zoo daadlijk krakend zouden knap* pen. Boven het angstig-dunne paardedekje jukten de heupbeenderen knuistig omhoog en de magere hals, die nu weer log naar de keien rekte, kroop als een misvormde snuit uit het nachtgedoezel van beenstom-pen en ribben.

Ik geloof dat het noch gemakkelijk, noch volkomen-mooglijk is een versleten paard te beschrijven, een paard van enkel knpkels, zooals het ’s nachts voor een rijtuig te knersen staat. Ik zeg te knersen, omdat élke harde ouwe spier, elke bot, elke lijn, elke kleur, kortom ’t heel verwezen samenstel, je de sensatie geeft van scharnieren die als je nog even wacht zullen kreunen, piepen en krassen.

„Hé!”, riepen wij voor de tweede maal, zelf door-regend en lang niet zoo gezellig analyseerend, oplettend, beschouwend etc., als hierboven aangeduid. Het was na tweeën. En een heel eind lag voor ons.

De koetsier snurkte.

Dusdanig te ronken als ’t water langs je rug stroomt kan alleen iemand met een zeer gerust geweten of met ’n borrel op.