Schetsen, deel 8

Malsche haan.    165

schen. Zorgzaam schepte ze krooswater in de handjes, wreef de bloedspetten....

Zóo betrapte ze moeder die van de stad kwam. Eerst zag ze het bloed, toen de bijl, toen de kindren bij den greppel.

En in haar woede sloeg ze er op los, links en rechts. Zulke rakkers! Zulke deugnieten! Van niks konden ze afblijven. Kijk zoo’n haan is!

Kwaadaardig patsten ’r handen. Vooral de groote meid — de kwaje meid die op ’r broertje zou passen !...

„Wat ’n geluk,” zei ’s avonds de vader: „dat-de aap zus niet met de bijl geraakt heit” ...

„Tja,” zei de moeder: „handig as-die ’m op z’n kop getikt heit. Ik had *t ’m niet verbeterd...”

Den volgenden dag — anders namen ze zoo’n lekker happie alleen ’s Zondags, maar met ’t warme weer kon je ’m niet bewaren — kwam de haan op tafel, gebraden in een bruin-smijdig sausje.

Vader kreeg de twee achterpooten, moeder de voor-vlerken, Dirkje ’n groote kluif, Geertje ’t hart, de maag èn ’n kleine kluif.

Malsch as-ie was....