Schetsen, deel 8

162    Malsche haan.

Werom door den ren, grijs van stof en vuil, kwam-ie gekropen, het schreeuwend dier in de hand en als ’t deurtje gesloten was, keken ze allebei naar de schuwe kralen oogjes onder de roode kammen.

„Is’t geen kanjer?” — vroeg Dirkje’s groote-mansstem.

„Nou,” zei Grietje.

„Enne nou gaan wij jou koke, rakkèrt,” redeneerde ’t joggie, klompklotsend over het erf: „wij gaan jou lekkertjes koke. Meid, haal dan de bijl!”____

„De bijl!”, zei ze angstig. Nou ’t op uitvoeren ankwam, werden d’r oogen groot van schrik.

„Toe dan, stommert! — Je ken ’m toch met je poote z’n kop niet afhakke!”...

„Nee, dat ken niet,” zei ze, kleine pasjes nemend naar de schuur waar de houtbijl hing. Timiede klom ze op de bank, lichtte de bijl van den haak en ganschelijk vreesachtig, stapte ze naar Dirk. De zon schetterde kwaadaardige stralen op het staal van de bijl. ’t Leek of ’r zilversprankels af vlogen, of ze er zóó mee slóég in blinkend water...

Dirkje zat op de bank voor de deur.

„Zoo,” herhaalde hij kinderlijk-monotoon: „nou gaan wij soep koke” ...

In de twee handen hield-ie den jongen haan, een hand om de gele vlerken, een om de pooten.

„Nou zal ik ’m vasthoue,” kommandeerde hij — „dan leg ’k z’n kop op de bank en as ’k drié zeg, hak jij ’m 'r af”.

„Nee — ikke hak niet,” zei Geertje: „ikke durf niet.”

„Hè,” schreeuwde Dirkje blufferig-spottend: „meiden