Schetsen, deel 8

Malsche haan.    161

„Enne as moeder____

„ Moeder,” herhaalde hij —even ondergaand den

angst van ’t woord, maar dadelijk klaar met z’n antwoord: „moeder mag mée-ete.”

„Ja moeder mag mee-ete,” zei ze opspringend, in de handen klappend.

Hè, wat ’n prettig spelletje — doen wat vader en moeder zoo dikwijls deeën — ’n haantje slachten. Dicht op elkaar liepen ze naar den ren, waar ’n twintig hanen bewaard werden, om vet gemest te worden.

Dirkje opende ’t deurtje, wrong z’n jongenslichaam er door en voorzichtig kruipend, joeg-ie de hanen op, die angstig kakelend voor hem vluchtten.

„Die daar,” zei Geertje, meeloopend langs den ren: „da’s tóch zoo’n vechtersbaas.”

„Hou dan je bek, meid! Ga dan weg, meid!”

Hij most ’r wel waarschouwen, want de hanen, opgejaagd en beangst, vlogen langs z’n hoofd, over de stokken heen en ’n stuiving van kalk en zand verblindde ’m.

Maar ’n goudkop, die niet om dorst kijken en al maar door hevig-bevreesd den kop uit het hekwerk stak, naar een vluchtopening zoekend, kwam net onder z’n hand.

„Hei-je ’m?”

„’k Hei-d’m.”

„Geen zeer doen,” waarschuwde Geertje, bang kijkend naar ’t kleppren en spartlen    van ’t    dier.

„’k Dóé ’m ommers geen    zeer,”    schreeuwde Dirk:

„Kischt! Kischt! Jaag ze is    op!”

SCHETSEN VIII.    ii