Schetsen, deel 8

16o    Maische    haan.

„Wille we koke?” .. .

„Jessis, nee,* zei ze met viezig lippegetrek: „we hèbbe al gekookt...”

„Nou en ikke ga koke,” hield hij verwend aan: „ikke ga soep koke.. .”

„Goed,” praatte ze, verveeld van luistring—ze had wel trek om te slapen.

„Doe je mee?”

„Nee.”

„Den kook ’k alléén...

„Mot je eerst kénne — jongen!”

„Zoo, ken 'k niet koke,” verweerde hij zich, over het gras naar haar kruipend en sprekend met harde, zekere stem: „ik ga ’n haan slachte en van de haan koke we soep...”

Hij zei *t om te bluffen, om ’s te toonen wat-ie wel kon en dórst, maar nou-ie ’t zoo stévig gezeid had, met leuk-donkere-mansstem, hurkte zij op de ellebogen, keek hem aan met strakke oogen waarin het fantastisch geval, het geval dat haar kinderverbeelding raakte, met groote aandacht lichtte.

„En as j’m geslacht heb . ...”

„Nou dan pluk ’k m,” knikte hij.

„Enne dan?”, vroeg ze droomerig, hét latende komen, hét, ’t verhaal van gróót-doen.

„Dan snij ’k ’m open — enne dan zout ’r bij — enne flink stoke — enne dan vreet ’k ’m op”....

„Enne krijg ik niks?”----

„Jij krijgt ’n kluifie — Zal ’k V een vange?”

Zij zat geheel wakker, de warmte niet meer voelend.