Schetsen, deel 8

Malsche haan.    159

Maar ze dée 't niet.

„Je bezwijkt van de hette,” blaasde ze, hurkend in ’t gras bij het kinderserviesje.

D’r bloote voetjes staken uit ’t rood-katoen rokje — d’r rood, grappig snuitje, met ’t wipneusje en de blonde krullen, schreeuwde van jeugd en gezondheid onder ’t ouwe vergoord stroohoedje dat van moeder geweest was en netjes verkleind met ’n paar witte banden.

„Toedan, mèid!”, zei Dirkje, groote-mans-schreeuwrig.

Z’n kaaskopje glom van ’t gestoei. Echte spelletjes as ze altijd verzonnen!

„Nee, broer,” weigerde ’t moeder-zusje, net éen jaar ouder: „we zalle nou effen ruste...”

Plomp, op z’n buikje, plankte hij neer, tollend als een jonge hond, stofwolkjes wentlend uit ’t droge, verzengde gras.

Zij languit, verzakt in schaduw van ’n struikje, tuitte het kindermondje, blies naar de warme lucht.

De zon saterde ’r geweldstralen op ’t afgebeuld veld, adem-smorend. In de stof builen bij de mestvaalt leien de kippen verwroet, vaal van grondstuifsel. De hond aan den ketting kreunde, wrong ’t lichaam terug naar ’t duister van ’t hok.

Er was eene stilte van hijgenis en gedruktheid. Klaaglijk alleen, kort van roep, loeide een koeenbij-kants frisch spette het happen der eenden die snapten en vraten van kroos.

„Speel je niemeer?” — vroeg na gerol en gewentel ’t kaaskopje.

„Watte dan?” — zei zij, warm en vermoeid.