Schetsen, deel 8

Zy wil dn portret ____147

Toen zee-die van benee dat ’t nog bést ging as ze d’r cente voor over had, dat ’t dikkels gebeurde datte dooie geportretteerd wierde, dat ze ’t zélf is had bijgewoond ____ Dooien geportretteerd ? Dooien ?

Ja, nou de juffrouw 't zee, wist de juffrouw-van-’t-botje ’t ook. Dié had is gehoord...

En over de dampjes der koffie watelden de gesprekjes, smakten de koffie-natte lippen, glimmerden de oogen met glanzen van wel-weten-wat-’r-in-’t-leven omgaat.

Achter de geelvervige bedsteedeuren, die nauwlijks kierden, lei goeie dooie Dirrek, eens veel-geslagen, nu veel-bemind, beschreid, bepraat, bekommetje-koffied.

Was dan de oplossing, daar ze ’t wou, daar ze anders geen rust zou hebben, nee geen minuut plezier meer in d’r éigen leven, dat de photograaf — ’n achterbuurtsche die op twaalf portretten ’n gróót portret toegaf, a contant — met z’n toestel kwam.

Alvorens hadden de gezamenlijke juffrouwen, de vijandinnen van vroeger den dooien smid uit de bedstee gehaald.

Met wel onpleizierige maar toch toe-gewijde gezichten, trokken ze ’m z’n werkpakje an, z’n jas, z’n vest, z’n broek, z’n schoenen.

De boel ging stroef, maar Liefde verwint alles en «de weduwe, nu bijna monter — de weduwe die ’m ’t bést kende — hielp met ’n handigheid dat het een lust werd.

Zoodat toen de photograaf verscheen, de dooie smid als een werkman, die klaar van karwei, thuis op den