Schetsen, deel 8

146    Zij    wil    z'n    portret....

keef niet, keek de juffrouwen de koffie niet uit d’rlui mond, zei niks, niks, niks.

En gelijk men zegt dat er na storm en regen zonneschijn komt, zoo scheen nu in het klein voorkamertje de zon der buurvrouwen-genegenheid na het jarenlang geraas en gerauw.

Met ’n mensch dat ’r zóó onder was door’r verdriet dat zóó lammenadig huilde en treurde, dat niks at (zelfs ’t lekker gebakken botje niet), niks dronk (geen schèütje van de koffie die ’n ziek mensch gezond maakte) — hadden ze een zeer dierbaar meegevoel.

Het vecht-gestommel, de borden-rinkinkeling, de nagelkrabbels, de trap-ruzie op en neer — alles was goedig vergeten, ganschlijk vergeven bij de heete kommetjes leut en de as ’n mirakel veranderde weduwe.

De koffie slurpte en pufte in de diverse mond-tuitjes de handen leien als nestjes om de kommen — ze zaten liefde-zusterlijk, blazend, weer slorpend, dachten over de akeligheid van dood die ’n ende an je gezelligste samenzijn maakt.

Toen ineens, heftig van snik, stoorde de weduwe de stilte van koffie-geblaas en koffie-gepruttel.

„’k Heb nie-eens ’n portret* —, sprak ze met bevende stem: „nie-eens ’n portret van die goeie, béste Dirrek”____

„Nee, dat heb-je net niet,* zei de juffrouw van ’t lekker gebrajen botje, rond-kijkend.

„As ’k z’n portret nou nog had," klaagde ze voort: „zou ’k ’n andenken an ’m hebbe*...

De drie vriendinnen zaten in peinzing.