Schetsen, deel 8

134    Mr. Samuel Falkland.

„Ja toen dachte we,” zei de licht-schuwe, nerveus de stoelfranje bepluizend.

Er kwam een stilte.

„Wat dacht u?” —, vroeg ’k bemoedigend.

„ ... .Ja toen dachte we” herhaalde de naaister —

en nou maar ineens den kogel door de kerk jagend: „me zuster wou van d’r man af”....

„Ja, meneer, ’k ken ’t niét langer bij ’m uithouen,” zei scherp en nerveus de andre.

„En nou komme we om raad.”

„Om raad?”

„U weet zoo’n boel” ....

„Tja,” antwoordde ik verlegen: „zoo héélemaal op de hoogte ben ’k niet” ¹)

„O nee?”, vroeg de lichtschuwe.

„’t Is ’n beest van ’n vent,” zei de zuster: „d’r is d’r geen tweede in heel Amsterdam.”

„Néé,” zei de lichtschuwe beslist.

Ik zweeg — zij zwegen. Het gesprek lei ’n moment zoo plat als ’n niet bewegende bot.

Positief er was nog te veel gêne tusschen ons.

An ’n vreemden meneer vertel je zoo maar niet je levens-hebben en houen en omgekeerd voelt de vreemde meneer zich wat zonderling tegenover ’n paar juffrouwen die, vol van d’r leed, de rechte woorden niet op d’r tong hebben om je in te wijden. Mogelijk dat een professional die stilte-afgrondjes niet

¹

Zij meenden van wèl, na de lezing van „De oogleden van het huis” (blz. 87).