Schetsen, deel 8

126    Kermis.

aders, gezwollen aders in het voorhoofd, achteruit geschurkt lichaam, hield het handvat in zijn (excuseer, nobele lezer) in zijn bèk, als een dier dat iets grijpt, als een foxterrier die er op gedresseerd is. Z’n kleur werd bleéker, z’n aderen zwollen als blauwe siddrende adders,

z'n oogen puilden, z’n kin beefde, z’n haren trilden Er

was natuurlijk applaus, ofschoon je die dingen èn vrou-webeenen in grooter inrichtingen béter ziet en bijna lijkt het mal zoo’n stukje vermaak, zoo’n onnoozel brok amusement, waaraan we allen gewend zijn en dat ’n goed varieteiten-reporter nauwlijks vermelden zou, als iets bijzonders te beschrijven. Ik geef het ook niet als recensie noch als staaltje van hoe je ’n nummer kunt uitspinnen. Ik wilde alleen zeggen, dat de bleeke jonge kerel nog een paar maal optrad in andere pakjes, tot-ie aan ’t slot mede-tooneelspeelde in ’n klein melodrama, als Ridder. De voorstelling was afgeloopen. Tien minuten later begon een twééde voorstelling, zag ik hem opnieuw bij de groote trom, roffelend, beukend. En de heele rood-bekopte, woelende, kolkende, dringende menigte keek naar ’t spullevolk, naar den bleeken jongen ridder en den mallen kunstemaker-in-het demietje. Dit nu is nog niet positief sentimenteel. Het komt. ’s Middags in het hotel, koffie-slurpend voor het raam, zag ik in de menigte een man en een vrouw. De man rookte ^n duitsche pijp en duwde ’n kinderwagen. In die kinderwagen lei natuurlijk een kindje. Toen zette ik m’n kopje koffie neer en keek zoolang ’k kijken kon naar den man, den man van de stoelenpyramide, den man van de clownerie, den man van het komediespel,