Schetsen, deel 8

ii 8    Kermis.

sprongen om menschen te lokken — soezend bij den man met den langen zwarten baard die verhaalde van wat V te zien was in ’n museum-van -ij selij kheden — glurend door ’n kier bij ’n waarzegster — smachtend weer bij de kramen met ’r suikerwerk, ’r koeken, ’r chocola.

Het is uit.

Het is voorgoed uit.

Maar toch: ik voel ’n rancune, zooals veel kindren zullen gevoelen op mijn ouweren dag — niet ’n rancune om ’t geen verloren ging, niet ’n spijt over wat heen is, maar ’n wrok over het z w ij g e n der ouwere menschen als kinderen schaterlachend plezier hebben op ’n kermis — als kinderen groot-droomend verlangen naar ’n kermis, als kinderen hunkerend uitzien naar ’n kermis, de kermis van genot, begeerlijkheden, vroolijkheid.

Ik geloof zeer oprecht, dat wanneer een vader of een moeder met ’n kind eene kermis bezoekt en ’t kind s t ij f t in zijn fantasie van kermis-geneugten, in z’n uitgelatenheid over den grimassen-makenden clown, in z’n dolle pret als de draaimolen ’n goeie vaart heeft, leeuwen en paarden en schuiten hobbelen, in z’n opgewondenheid na de vertooning van den man die in de leeuwenkooi gaat en tijgers door hoepels laat springen, in z’n bewondering van kermisreizigers-kinderen die óók mee mogen doen, óók duikelen, óók op ’t circuspaard rijden, in z’n heele naive vreugde