Schetsen, deel 8

In je Jeugd was ’n kermis ’n zoo groot, ’n zoo sterk, ’n zoo machtig wonderding, ’n zoo vreemde, beangstigende vreugde, ’n reeks van zulke verscheidene, verrassende, droefgeestige en weer fantasie-overdonde-rende sensaties, dat je later, op ’n dag van wat de menschen rijper leven noemen, nauwlijks je vroegre geneugten onder woorden kunt — née, laat ons zeggen durft brengen.

Want, op dién dag, schijnbaar plotsling wakker om je henen kijkend, zie je grijze haren aan de slapen van den vriend met wien je ergens geknikkerd heb

— op ’n stoep — en die je als meisje gekend, lijkt al zoo oud — hoe zal ’k ’t simpel uitdrukken

— zoo veranderd, vervormd, zoo opgestaan als na eene lange, afmattende ziekte — en zelf, met je buikje, je langzaam verslappend doen, je goedige regelmaat, je tukjes en bezadigd overwegen, je peinzen over wat een heusch eigen gratje mét een hekje en wat blommetjes kosten kan — de dingen zijn niet te geef doch noodzaaklijk — zelf bedaardelijk