Schetsen, deel 8

H2    Zilveren    feest.

vlag van schreeuwend rood-wit-en-blauw met knotten oranje en er over heen liep het afgemikt golven van ’n groene guirlande, fel-groen op de kalk van den muur en er onder hing een schild, dofbruin met snerpende vergulde letters ,leve het bruidspaar ! * En dan in den hoek van de gang, bij den parapluie-stan-daard, stond een tropee van groen en frissche bloemen hyacinthen en rozenpotjes en geraniums en fucsia’s — allemaal van de bloemrekken genomen — maar gód hou zoo lief met die palm ’r boven die gehuurd most wezen en onder aan de trap fleurden nog wat resida’s en ’t muskusplantje uit de voorkamer. Hè, wat dat lief was en aardig____

„Zie je?,” zei ze, wijzend naar vlaggedoek en de bloemen. Hij, hijgend, knikte in begrijpen verwezen -lachend om ’t ongewone, ’t vreemde der feestkleuren.

En weer voorzichtig stappend, tree voor tree, z’n gezonde hand gewrongen om de trapleuning, heet van ’t glijden over ⁹t hout, zakte-die de trap af, ’t bleek-zieklijk gelaat even overrood door ’t deurlicht dat met de vlag speelde.

Over haar was nu een zacht-sentimenteelig gejaagd vrindelijkheidsgevoel. Ze beglimlachte de guirlande en het schild en de bloempotten, het ouwlijk zorgen-hoofdje schuddend naar de kamerdeur die dicht bleef en stil was. En de keukendeur was dicht en stil — èn de deur van de goeie kamer.

„Kijk is,” zei ze nog eens, nu met ’n malle ver-teedering ’m ’n tikje op z’n wang gevend: „kijk is naar ’t schild. Karel” ...