Schetsen, deel 8

Zilveren feesi.    iii

Van benee klonk ’t ouwe geroep.

„Moe!... Kom je dan?*...

„Hoor je?", praatte ze in snellen ruzietoon: „Ze wachten — en nou mot jij nog ophouen met je strik — daar spannen de kindere zich voor in!”...

Haast ruw wrong ze de das in een strik, mepte z’n kuif wat terecht, steunde ’m onder z’n arm. Uit z’n verzakte, willooze houding strompelde die omhoog, het bleek hoofd gebogen op het wit van het overhemd, den lammen arm slingerend met de tot een krachtlooze vuist gebalde hand. En bij elke tred sleepte het eene been, schuiflend over het zeil, weer bijgetrokken, weer kurkig klagend. Zij naast hem, klein en dun, kuchend van zijden kreukjes, alsof de glanzende japon duizend scharniertjes had, keek nog ’ns — zoo in het voorbijgaan in den spiegel — gladde den rok over den mageren heup, duwde het haargespons een weinig omhoog, ganschlijk coquet. Achter haar in den spiegel bewoog het stromplend lichaam met den leefloozen arm, den sleependen voet, het zwaar-gebogen zieklijk -bleek hoofd, de baardstoppels, het al grijzend haar, het zwarte pak, de witte das.

En zoo, voetje voor voetje, het zeil bekrassend, kwamen ze in het portaal en geduldig-voorzichtig, sterker hem steunend, leidde ze hem ’t trapje af.

Maar halfwege de ronding bleven ze staan, zij lachend met oogen die zwommen in raar-aandrijvende tranen, hij hijgend met droogzoekende lippen.

Op ’t stukadoorswit van de groote gang benee, hadden ze ’n vlag gebocht in zwaaiende gulpen, ’n