Schetsen, deel 8

iio    Zilveren    feest.

iemand die véél drinkt, snóof-ie zwaar. Z’n neusvleugels slapten op en neer, z’n hoofd cirkelde zenuwachtig. Maar dan ineens gromde-die z’n taaie bedenkingen.

* ... En me mèlk?”...

„... Krijg je strakjes benee,” antwoordde ze bukkend over de latafel-la, waar de boorden leien en de manchetten.

„Ik mot me melk nóu,” zei hij plomp, vasthoudend den wrok om ’t óngewone van den dag.

„Je weet toch da’k niet beneje mag kommen, neetoor,” viel ze bits uit. Driemaal had-ie al om z’n glas melk gevraagd. Driemaal had ze geantwoord dat ’t vandaag niet kón. As de kinderen benejen ’n aardigheidje uithaalden, ’n verrassing klaar maakten, zooals ze al dagen van te voren gezeid hadden, dan ging je geen spaak in ’t wiel steken om ’n glaasie melk.

„Benéjen mag komme... Benejen komme,” herbaalde hij dof, met moeilijk-snauwende lippen : „’t is bij twaaleven — bij twaaleven — anders krijg ’k me melk om tien uur op me bed — en dan wou ik wel weten ...”

„Jawel — jawel,” suste ze uit d’r humeur, ook ont-bijt-hongerig: „zit maar stil — dan krijg-ie je witte das an”...

Weer leunde z’n hoofd op haar hand en nu haastig wikkelde ze de das om het boord, lei ’t strikje, kibbelend omdat-ie niet stil zat.

„Toe nou! Man wat ben je miserabel vanmorgen-Kijk nou zoo’n strik”.,.

„Niemand vraagt je,” zei hij bot, bijna kwaadaardig hoofd wegbonzend.