Schetsen, deel 8

io8    Zilveren feest.

de glanzende oplegsels, de fel-gittende kralen en ’t wufte ruche-tje om den maagren gelen nek, dreven op ^t geglim van den stillekens bewegenden spiegel. D’r handen leien in den schoot, licht trillend, schijnbaar kalm van supérieure rust. D’r gelaat, wassig en oud-zonder-leeftijd, gelaat dat geen jeugd scheen gekend te hebben, gelaat ver-perkament alsof’t altijd in zonlooze kamers achter spionnetjes had gekeken, straatje op, straatje af, d’r gelaat strak-staarde naar het raam, ook supérieur van rust. Ze keek óver z’n hoofd naar de gordijnballetjes, de dunne lippen verwrikt tot een pletsel van vastberaden vleesch-rimpels, de flets-blauwe oogen slap verwaterd, met nat-sputtertjes er in omdat ze inwendig grimde en ’m niet most laten merken dat ze de duvel in had. Want as-die ’t merkte, was ’t voor den godganschelijken dag mis. Ze kende ’m precies. Erger dan ’n kind.

Hij, ingedeukt, zijdelings neêrgekwakt langs den stoelleuning, den lammen arm inert afhangend met een papperig bleeke kromgetrokken hand, die als in eeuwige verstoordheid gebuild stond, het machtlooze been schuin-gestrekt vèr van het andre af, bewoog gejaagd-onrustig het groote, bolle, vleezige hoofd. Het was een bleek hoofd met futlooze vleeschwangen, een hoofd van zware, grove, zieklijke trekken. Het haar verward, doorklit, lei over het bleeke voorhoofd tot aan de dikharige wenkbrauwen. En vandaar begon het bleeke vleezig gelaat met de bijna paarszwarte, onrustige oogen, den grooten neus, week van inzet en schelpen, den beverigen dikken mond, ompiekt door de ruigstoppels van een