Schetsen, deel 8

„We komme! We komme!” —, riep ze de trap af.

Zij was klaar, maar an hèm most ze de laatste hand leggen. En lastig as-ie net vandaag was. Bij alles kribde-die als ’n kind dat slaap heeft. Dat ’t ook net zoo warrem most weze.

„Zit nou as-je-blief stil,” verzocht ze, nerveus om ’t gegil an de trap: „as je je hoofd niet recht blieft te houen, zal ’k ’r zoolang bij gaan zitten”____

„Ga dan zitte,” zei hij met dompig lippenbeweeg en zachjes ’t hoofd wiegend alsof ’t spilde op ’n onvaste spits, snuifde hij zwaar door de neusvleugels die leken te vlammen zóo als z’n adem ging.

„Dan ga ’k zitte en hellep jezélf dan/’ keef zij raak zonder te willen kijven. Maar met dat warreme weer. En de kindere die benejen god-weet-wat-’n-aardighede hadde uitgehaald. En die lastige ongezeggelijkheid net nou.

Haar mager lichaam kraakte in den stoel voor den spiegel.

D’r zijden spichtig lijfje met de zwarte zij-glanzinkjes>