Schetsen, deel 8

Van de koele meren.    93

nend, etend (en cas de besoin) twee zéér differente combinaties. Vandaar dat er niets lachwekkends of gezocht-psychologisch aan het geaarzel van een letterkundige te demonstreeren valt, die zich dekwaarts begeeft, te midden van vertrek- en laaddrukte, bij een éérsten tocht over de koele meren.

Onze literator stapte evenwel na z’n primaire onzekere gebaren omlaag, besprak een kooi, zette zich aan de gedekte tafel, die hem de steedsche gemaklijkheden in herinnering bracht, at bij electrisch licht, met een zilveren vork van een net serviesbord. Hij at met smaak en overtuiging i° een kwart kip, 2°* eene portie ham, 3⁰ een homp engelsche kaas, 4°een quantum brood, boter, kaak. Daarbij dronk onze 1 e t tré een fleschje frisch bier. Vervolgens, terwijl de boot reeds zachtkens-schommlend heur vaart begon, stak hij een sigaar aan, zette zijn kraag op, begaf zich naar ’t dek, aangenaam, verzadigd, gansch geëquilibreerd van lichaams-bevinden. De raad dien men hem had gegeven om met een gevulde maag en niét te vroeg te gaan slapen was excellent. De rookwolken ont-sputterden z’n mond, de zeewind blies door z’n lokken en over de verschansing kijkend bewonderde hij in gevoelige contemplatie het wonderlijk gegrabbel, gestuif der golven, den melkweg boven en het schuimge-streep benee, bij de raderkasten. Het was waarlijk een volkomen genieten. De bouffante om z’n hals hield hem warm. Soms spetten zwakke prikkel-belle-tjes tegen z’n avond-warm gelaat, soms boog-ie zich schrap tegen den wind, zich vermeiend in de sensatie