Schetsen, deel 2

200    DOOIE    WILLEM.

witte, verplette sneeuw, met de handen in de zakken en de oogen kijkend naar de vierkant-zwarte schoenen, plomp-plomp, plomp-plomp.

Uit de huisjes, dichtbij, komen vrouwen en mannen met een starende verwondering, met een onnoo-zelig kijken naar ’t kistje met de acht schoorsteen-hoeden er om heen.

De klok klept... ting-tang.. . ting-ta-ang ...

Wat achtergebleven schoolkinderen, dapper klotsend met de klompjes over de ijsplassen, ploempend in de sneeuw, loopen schuw nieuwsgierig mee, met kouwe blauwe gezichtjes en handen in de broekzakken.

Deftig in z’n zwartheid sliert de kleine stoet door het openstaande tuinhek van ’t kerkhof, over de ongerepte sneeuw tusschen de bepoederde, schoonge-stoven zerkjes, langs de zware, harde grafpaaltjes. Langs de kerk en langs den toren en weer voorbij het tuinhek loopen de boeren tot driemaal toe, driemaal om de kerk, met haar vensters in sneeuw-nissen. De vrouwen en mannen blijven saam gehokt. De kinderen, dicht-opeen-gedrongen, met de handjes om ’t koud-ijzeren-rasterwerk, kijken zonder praten. De veldwachter, in de opening, houdt ’t bruine pijpje in de hand. Ademschuddinkjes ploffen uitz’n mond.

En de klok klept-klept, zachtjes, stillekens in de groote rust van sneeuw en licht.

Bij ’t grijsharde grafje met de dammetjes van harde, uitgehouweelde bevroren aarde zetten ze ’t kistje neer. De wind wappert het zwarte, kletsende kleed op, dat met klakkende slagen tegen het hout bobbert.

Twee nemen het af, vouwen het op, leggen het neer op de sneeuw.