Schetsen, deel 2

DOOIE WILLEM.    199

De wind snerpt sneeuwgestuif, witte stuifwolken over het veld.

In de groote luidlooze rust, sneeuw verkrakend onder de logge, plompe voeten schuifelen ze nader. Ze dragen de kleine, dik-zwarte kinderbaar met z’n achten, aangedrongen tegen elkander. De kist hoekt klein en vierkant onder ’t afrimpelend zwarte laken dat bolt en bultig kletst in gespeel met den wind. Plomp en sterk, in de pas als soldaten, stap voor stap, voorzichtigjes-an loopen de boeren. Ze hebben hooge ouwerwetsche hoeden op, hoeden die uitstaan als acht schoorsteentjes om de zwarte kist. De roode paarsblauwe gezichten puilen af tegen het zwarte laken. Acht dikke, vleezige, groezelige handen liggen om de draagstokken, die op de pootige schouders rusten. De andere hand houden ze in den zak en bij tijden blazen ze in de verkleumde dragende hand en zetten de hooge, ouwerwetsche, dofzwarte, te groote hoeden recht, die niet passen op de vierkante hoofden. De boer op den hoek loopt treurig met een slip van het opzwabberend laken in z’n eene hand. Met de andere duwt hij den uitwijkenden hoed op het hoofd.

Achter de baar, aantrappend in de sneeuwvoet-stappen der dragers, loopen drie mannen, de vader van den doode en twee broers van den doode.

De vader sterk-voorzichtig stappend, de ouwe korte jas om z’n lichaam geknoopt, de voeten plomp-plomp in de sneeuw. Z’n haar is rooderig-grijs, rooderig van bakkebaarden. De hooge hoed met ruwe wrijfstreepen staat scheef op z’n hoofd. Met ’t hoofd omlaag loopt hij te kijken naar de voeten, die gaan één, twéé — plomp-plomp.

De broers stevig, gezond, rood en paarsrood onder de hooge hoeden, stappende achter den vader in de