Schetsen, deel 2

198    DOOIE    WILLEM.

opstuivend de sneeuw met de harde klompjes, vechten om ’n plaats bij ’t ijzeren hek.

Ting. Tang. Ting. Ta-ang.

In den vierkant-stompenden, groenig-verweerden dorpstoren kleppert de klok. Het dal en de duinen zijn lichtend van rood en bruin en wit, met de groene blinden bijten vroolijk in ’t zonlicht. Een enkel geveltje van witter cement dan de sneeuw kraakt van driftige witheid in ’t licht. Aan de houten afrastering voor het huis van den bakker droogt in versteven plooiing ’n wasch van waaiende strakke broeken, van waaiende strakke hemden en een eenzaam vurig-rood baaien boezeroen.

Ting. Tang.

Waar het gehucht begint, waar de huizen-haag snijdt in het zwarte getak van verre struiken, kruipt ’n zwarte vlek over den witten, lichtsprankeltjes schietenden weg, voorbij het grijze huisje van boer Rapendaal, voorbij het huisje er naast, wit met zwart snijdend dakje, langs de afrastering van het matwitte veld. Het klokje klept, kalm en rustig. Geen ander geluid is in de witte stilte van het dorpje. In de blauw-effene lucht beginnen vlokkige sneeuwbergen te drijven naar de zij van de witte loom-liggende duinenrij.

Een boerenvrouwtje, in de verte, zwart met witte kuif, houdt de hand voor de oogen en kijkt naar de zwarte kruipende vlek, die ’n boerenwagen kan zijn.

En in de deuren van andere woningen naar het kerkhofje toe, komen vrouwen met doeken om de hoofden en kijken over den weg, over den witten, glanzenden weg, die om het matblinkende veld kronkelt.

Het wijzerplaatje van den vérren stadstoren sprankelt gouden schettervonkjes.