Schetsen, deel 2

BARBERTJE'S PORTRET.    195

is en zoo is ’t niet naar me zin... Is me dat ’n gezicht!... Heb ik zoo’n gezwel op me neus ... Ik schaam me!... Ik ben nooit mooi geweest, maar leelijk is anders!... Is me dat ’n neus... Enne zijn me dat dooie katteoogen... Enne watte mond!... Nee, u mot ze maar an meneer de fotograaf teruggeve, meneer... zoo bevallezeniet.. .” „En uw zoon en uw dochter...”

„Ach wel nee, man, ze lijke naar niks!... Wil jij ze zoo hebbe, Aagie?”

„Ikke? ... Ik zou je danke ... Nog met geen geld toe... Dat is me schoonmoeder niet... Da’s ’n baviaan .. .”

„En jij, Piet? Zeg nou eerlijk. . .”

„Nou as ’k ’t eerlijk mot zegge... dan zou ^fk me moeder d’r niet in herkenne... Is dat me moeder, meneer?... ’t Lijkt wel de Koningin van Engeland! ... Ik wil zoo geen pertret hebbe. 'n Pertret mot goed zijn. Anders heb-ie d’r niks an.* „’k Zal de boodschap an me patroon doen... Ik hou me d’r buite.”

„Natuurlijk ... U heb ’r geen schuld an... Wil meneer 'n borretje erretesoep mee ete...”

„Nee dank u Juffrouw... ’k Mot naar me vrouw.”

„En ’k kom zellevers wel is bij meneer an.” „Goeie middag.”

„Dag meneer.”

Barbertje keek Piet en Aagje an. Piet en Aagje keken Barbertje an.

„... Dat spijt me toch wel,” zei Barbertje, bedrukt naar buiten kijkend: „ ... daar had ’knou zóó op gevlast om jullie me pertret te geve. — Als je dood ben, wat blijft ’r dan anders van je over dan je pertret?”