Schetsen, deel 2

194    BARBERTJE’S PORTRET.

ze de algemeene attentie had begon ze ’t ouwe hoofd te schudden.

„Vin je ’t niet sprekend?"

„Sprekend? Sprekend? ... Ben ik dat?"

„Wie zou ’t anders zijn?... kijk nou is.. .”

Met z’n drieën stonden ze om ’t portret.

„Ben ik dat? Ben ik dat?” — en zachtjes fluisterend zei ze in ’t oor van Piet: „Ik heb geen cènte...”

Piet keek ’r verbluft an. Ze knikte met de oogen. „Ja, da’s waar... mooi is dié niet” ..., zei hij slim. „Wat klèts je nou toch!” —, kwam z’n vrouw los. „Zie je dan niet dat die eene naar niks lijkt,” en even leep fluisterde die in haar oor: „Moeder het geen een te.”

„’k Lijkt zoo wel ’n baviaan,” zei Barbertje verontwaardigd: „Is me dat ’n pertret en mét ’n wrat op me neus? ... Hèb ik zóó’n wrat?... Denk je da’k jullie zoo’n apepertret wil geve?”

„Ja, nou ’k beter kijk vin ’k ’t lang niet mooi. Wat ⁹r ’n verschil is in die pertrette. D’r is geen een eender bij ... Die wij daar hadde gaat ’r nog mee door.”

„Zoo... Laat mijn dan die is kijke... Ben ik dat? Is dat mijn mond?”

„Nee, da’s moeders mond niet. Zoo houdt ze d’r mond niet. Zóó houdt ze ’m.*

„En kijk ik zóó ? ... Net of *k zieke schelvisch gegete heb!... Heb je me ooit zoo zien kijke?” „Wat waar is, is waar... zóó is moeder d’r gewone kijke niet... En ’t haar is ook krimineel slecht...”

„Nou slécht, slécht!... Da’s overdrijven.”

„In ellek geval,” zei Barbertje, met nijdig neergooien van ’t glimlachend portret: „as ik jullie wat geef, dan mot ik wete of ’t kedo naar me zin