Schetsen, deel 2

BARBERTJES PORTRET    193

„En de neus!”

„Precies de neus. Nee maar preciés. Net met ’t wratje an den linkerkant.”

„En de mond? Houdt moeder de mond zoo? Ja, preciés. Zie je: net dat trekkie daar.. .*

„Hou ’m is op ’n afstand!”

„Zoo doet-ie óók goed, hè?”

„Of ’t zóó lééft!... ’t Is toch *n hééle kunst.” „Hoeveel zijne d’r?”

„Zes.”

„Zes? Da*s een voor jou en een voor mijn en een voor oome Sally en een voor Jan... En één voor de bovenjuffrouw, niewaar moeder? Die verdient ’r wel een an je, hè?”

„Maar die ooge, Piet! Hoe is ’t gosmogelijk om *t zoo te krijge!... Zie je? Net of ze spreke.”

„Ik vin de mond ’t best. Zoo houdt moeder d'r mond altijd.”

„En wat kemiek dat ze ’n wratje op je neus mee uitportretteere!... Nou moste wij ons pertret toch ook is late make, Piet...”

„Jawel. Jawel, ’t Kost niks. Je heb ’t maar voor ’t zegge!... Wat zit jij nou stil moeder? ...” Barbertje zat te kijken naar de lang-blanke, nette quitantie die de bediende op z’n knie gespreid had, de quitantie die in de vouwen opbolde.

„Je heb ⁹r ook nog niet eens bedankt, Piet!”

„Is ’t dat! Nou daar heb je d’r een en daar heb je d’r nóg een moeder!... Dankie wel, hoor! ⁹k Had al zoo dikkels tegen Aag gezegd: ⁹k Wou da ’k ’n pertret had. Want je wordt elleke dag ’n daggie ouwer, ouwetje en als godbeware...”

„Nou da’s óók ’n bedankie van lik-me-ves-sie,” meende Aag: „maak moeder nou niet ongerust . ..”

Barbertje draaide ’t portret óm en óm. Maar nu

Schetsen Falkland. II.    13