Schetsen, deel 2

192    BARBERTJES    PORTRET

„Wacht maar, wacht maar,” lachte Barbertje slapjes; „’k weet ’r alles van.*

„Je had ’r heelemaal niet om motte vrage, Piet. — Wie vraagt nou om ’n serpriese ?... Om ’n ser-priese vraag-ie niet... Anders is de serpriese d’r af. — Niewaar?”

„Geef mijn dan nog maar ’n bordje snert,” zei de bleeke fagotist.

Er werd geklopt.

„Kom maar binne!”

„Eet samelijk saam ... Ben ’k terecht bij juffrouw Bot?”

„Ja,” zei Barbertje, d’r mond schoonwrijvend. „Een pakketje.”

„Ga u zitte meneer.”

Het was een klein doosje met een rood elastiek er om. Barbertje deed ’t met beefhandjes open en lachte, knikkerend tegen den inhoud.

„Da’s jóu serpriese, Piet,” zei Aag nieuwsgierig. „Laa’s kijke moeder!”

„Nee strakkies!”

„’k Zie ’t al; je pertret!”

„Heb-u je late pertretteeren, moeder? God wat aardig ! . .. Laa’s kijke!”

Barbertje, genoegelijk-glimlachend, hield ’n portret in d’r dunne vingers, voorzichtig bij ’n tipje. Aag had ’r een uit ’t doosje genomen.

Piet zat op een stoel te vergelijken.

„Sprèkend, sprèkend,” zei Aag: „zijn ze allemaal zoo?”

„Allemaal,” zei de bediende van den photograaf. „Precies ’t gezicht van moeder.”

„Da’s ’n aardige verrassing! Heel aardig! En góed gedaan.”

„Zie je de ooge, Piet... ’t Geeft me wonder, dat ze iemand zoo kenne treffe, hè?”